„Słowo „kumi” oznacza „krzyżować” lub „zmagać”, zaś słowo „te” – „rękę” lub „ręce”.
Zatem słowo „kumite” powstało jako kompozycja tych dwóch wyrazów potocznie oznacza walkę z użyciem technik i zasad karate. Kumite było praktykowane na Okinawie od momentu pojawienia się karate. Praktykowane było przez zaawansowanych studentów, których dzisiaj można by porównać do osób posiadających czarny pas.
Kumite było uczone poprzez tradycyjną kontaktową walkę, a ponieważ każdy walczy inaczej to dawniej nie istniały żadne ustalone standardy dotyczące nauki kumite. Nie istniały też i ograniczenia w walce, walczono by zwyciężyć przeciwnika. Kontynuacją praktykowanego dawniej kumite jest dojo kumite. Tu już obowiązują pewne reguły. Kontakt jest kontrolowany, nie można wymierzać uderzeń w oczy, szyję i krocze. Wolno stosować wszystkie poznane techniki. Niekiedy można używać ochraniaczy: na dłonie (napięstniki) i krocze (suspensoria). Czas trwania walki wynosi 2 minuty, walka nie jest przerywana. Jeżeli określimy liniami pole walki i ustawimy sędziów, to można z tego zrobić rywalizację sportową. Nieparzysta liczba sędziów wskazuje na zwycięzcę, który według nich był lepszy. Do lat 40-tych XX wieku rywalizacja sportowa nie była praktykowana na Okinawie. Pierwszy regulamin rywalizacji sportowej został opracowany na Okinawie w połowie lat 40-tych i nosił nazwę „Zasad i przepisów nadzorujących mecze karate”. Upłynęło kilkadziesiąt lat, stare zasady zostały zastąpione „Regulaminem Światowego Turnieju Okinawa Karatedo”, który jest wyznacznikiem rywalizacji sportowej. ...”

Str.. 67 s. Aleksander Staniszew „Lekcja Karate czyli historia 20-lecia Shorin-Ryu w Polsce” Wydawca P.S.K. Wydanie 1, 2001

Poznaj gesty sędziego podczas Kumite.